Francuski političari na udaru zbog ranije podrške Bašaru al-Asadu

Nakon pada Asadovog režima, u javnosti su se ponovo pojavile izjave francuskih političara koje su ocenjene kao popustljive prema njegovoj vlasti.

Evroposlanik Rafael Gluksman (Place publique) oštro je kritikovao, 9. decembra na France 2, one koji “nikada nisu osudili Asadove zločine, već su ih pravdali, posebno Nacionalno okupljanje, ali i deo levice”, pominjući imenom Žan-Lika Melanšona i druge.

On je osudio one “koji su širili propagandu Bašara al-Asada, dovodili u pitanje napade gasom u Guti”, dok sada “iznenada izražavaju zabrinutost za budućnost Sirije (…), što je sramno.”

Napad hemijskim oružjem gasom sarinom u oblasti Guta, severoistočno od Damaska, 21. avgusta 2013, usmrtio je oko 1.400 ljudi, među kojima su većinu činile žene i deca. Taj zločin, pripisan Asadovom režimu, i dalje nije kažnjen. O ovom događaju France 24 je snimio dokumentarac u kojem svedoče preživeli.

Kontroverzne izjave Marin Le Pen

Natalija Luazo, stalna izvestiteljka Evropskog parlamenta za Siriju, podelila je na mreži X snimak iz 2015. u kojem Marin Le Pen odbija da Bašara al-Asada nazove “barbarom”, smatrajući da je to “besmislen izraz”, i radije ga opisuje kao “autoritarnog vođu”.

U intervjuu za LCP, liderka Nacionalnog okupljanja (RN) dovela je u pitanje broj žrtava koje se pripisuju Asadovom režimu, tvrdeći da je cifra od 250.000 preuveličana. Takođe, izrazila je sumnju u upotrebu hemijskog oružja protiv civila, navodeći da “o tome ima mnogo polemike”. “Američke tvrdnje uzimam sa rezervom”, dodala je.

Te iste godine, gostujući na France 24, izjavila je da je “Bašar al-Asad koristio sredstva koja su mu bila dostupna u borbi protiv islamističkog fundamentalizma”. Ona je dalje navela da “postoje civilne žrtve, ali se stiče utisak da Islamska država nije nikoga ubila, dok je Asad napadao sopstveni narod.”

RN i veze sa Asadovim režimom

Jedan od bliskih saradnika Marin Le Pen, Frederik Šatijon, aktivno je radio za sirijskog lidera. Još 2009. organizovao je promotivne kampanje u Francuskoj kako bi prikazao Siriju u pozitivnom svetlu.

Predsednik RN-a, Žordan Bardela, opisao je pad Asadovog režima kao “katastrofu”, tvrdeći da bi Francuska mogla osetiti posledice zbog dolaska fundamentalista na vlast, uključujući povećane migracione tokove.

Kontroverzna putovanja političara

Članovi RN-a su redovno posećivali Asada, predstavljajući ga kao ključnog protivnika radikalnog islamizma. Posebno se istakao evroposlanik Tjeri Marijani, koji je Asada nazivao “prijateljem” i više puta ga posećivao. Tokom jedne od tih poseta, poveo je delegaciju francuskih zvaničnika, što je izazvalo brojne osude.

Među posetama Asadu ističe se i kontroverzno putovanje četvoro francuskih parlamentaraca 2015. godine, koje je izazvalo negodovanje tadašnjeg premijera Manuela Valsa.

Ambivalentni stavovi Žan-Lika Melanšona

Na levoj političkoj sceni, Žan-Lik Melanšon našao se na udaru kritika zbog svojih ranijih izjava. Sirijski aktivista Firas Kontar ga je optužio za podržavanje ruskih napada u Siriji, a Natalija Luazo podsetila je na njegove izjave iz 2019. u kojima je pozivao Francusku da “pomogne sirijskoj vojsci” u borbi protiv invazije.

Ipak, Melanšon je nedavno jasno osudio Asadov režim i izrazio nadu u slobodne izbore u Siriji pod međunarodnim nadzorom.

Francusko-sirijski odnosi kroz istoriju

Odnos francuskih političara sa sirijskim režimom nije novost. Žak Širak održavao je bliske veze sa Hafezom al-Asadom, Bašarovim ocem, kako bi očuvao francuski uticaj u Libanu. Kasnije, 2008. godine, Nikola Sarkozi je priredio svečani doček za Bašara al-Asada povodom parade za Dan Bastilje. Međutim, krvava represija protesta 2011. i kasniji građanski rat preokrenuli su međunarodni stav prema Asadu.